ඔන්න මමත් 50 ට ආවා...

ඉදලා ඉදලා මටත් පුලුවන් උනා 50 වෙනි පෝස්ට් එක ලියන්න, අවුරුදු 2010 අප්‍රියෙල් 14 වෙනිදා පටන් ගත්තු ඉබි ගමනින් ආපු මගේ බ්ලොග් ගමන අද 50 පෝස්ට් එකටත් ආවා, මේක ලියන්නත් මාර නෝන්ඩිය ඇයි දෙයියනේ පෝස්ට් 50 ලියා ගන්න ගිය කාලය දිහා බලද්දි, සික් අවුරුදු 2ට ඔන්න මෙන්න,එක අතකින් සතු‍ටුයි මෙච්චර කාලයක් හරි මේ බ්ලොග් අවකාශයේ ‍රැදී ඉන්න පුලුවන් උනා නේ, අදත් මහා ලොකු දෙයක් ලියන්න දෙයක් නෑ ඔන්න.
HI5,TAGGED,එලකිරි,කපුටා චැට් බොක්ස්,පේස්බුක් වලින් ආපු මගේ ඉන්ටර්නෙට් ගමනෙ මේ වෙද්දී බ්ලොග් වල නැවතිලා,ඒ කියන්නේ ජීමේල් වල කිවුවොත් හරි.මේ බ්ලොග් හින්දම අදුන ගත්තු යාලුවො බොහොමයි,මේක හින්දම ජීවිතේ ලොකු විශේස වෙනසකුත් වෙලා මේ වෙද්දී, බ්ලොග් හින්දම පහු ගිය කාලෙම ගූගල් බස් පැද්දා ඒක නම් ලොකු අත්දැකීමක් උනා,මට බ්ලොග් අවකාශයේ මිතුරන් අදුනා ගන්න පුලුවන් උනේ මේ බස් පැදිල්ල තමා, බස් පදින්න ආවත් කාලයක් යනකන් ගොඩක් අය මම බ්ලොග් එකක් ලියනවද කියලවත් දැනගෙන හිටියෙම නැ,එකක් මම කිසිම තැනක මගේ බ්ලොග් එකේ ඇඩ් එකක්වත් දාලා නැති නිසා, කාලෙකට ඉස්සල්ලා මාරයගේ හෝරාව ලියන මාරයියා ගූගල් බස් හරහා තියපු බ්ලොග් පෝස්ට් සතියක් හින්දා ඒ වෙලාවේ ඒකට මාත් පෝස්ට් එකක් ලියලා දුන්නා,,එදා තමා ගොඩක් අය මම බ්ලොග් එකක් කරනවා කියලත් දැන ගත්තේ,පස්සේ මේ ලගදී Il Mondo di Una Povera Pazza ලියන රංගි අක්කා එයාගේ පේස්බුක් පි‍ටුවේ මගේ පෝස්ට් එකක ලින්ක් එක දාලා තිබුනා,ඒ තමා මගේ බ්ලොග් ලින්ක් එක එලියේ තියනවා දැකපු අවස්තා, මේකට හේතුව මම ලියනවට වඩා කියවන්නෙක් වීම කමෙන්ට් නොකලත් මම ගොඩක් බ්ලොග් කියවන කෙනෙක්, 2009 මම ගෙදර විවේක ගත්තු කාලේ අහම්බෙන් මට අහු උනු සිංහල බ්ලොගර්ස් සිංඩිය හින්දා මම බ්ලොග් කියන්නේ මොකද්ද කියලා දැනගත්තා,පස්සේ එතන තිබුනු බ්ලොග් කියවන්න අරගත්තා, ඒ කාලේ තිබුනු බ්ලොග් නම් ගොඩක් මේ වෙද්දි අක්‍රිය වෙලා,ඒ කාලේ බ්ලොග් ලියපු කීප දෙනෙක් නම් බස් වලින් අදුනා ගෙන ඉන්නවා,සික් ඒ කාලේ මම කමෙන්ට් කලෙත් නෑ ඕකුන්ගේ බ්ලොග් වලට මොකද පොඩි බයක් තිබුනා, මම හිතන් හිටියේ උන් ලංකාවේ ඉන්න සුපිරි පරිඝනක වැඩකරුවෝ කියලා,ලොකු පොරවල් කියලා ඔහොම ඉද්දී තමා බ්ලොග් වලින්ම සමහර අය තමන්ගේ පුද්ගලික කතා ලියද්දී ඒවා බලලා පොඩ්ඩක් බය ගියේ කමෙන්ට් කරන්න හිතුවේ,පස්සේ ඉතින් ගූගල් බස් පදින්න ගිහින් තමා මම මහා ලොකු මිනිස්සු කියලා හිතන් හිටිය උනුත් මම වගේම බලු කුක්කෝ ටිකක් කියලා දැනගත්තේ, සික් මම මුන්ටනේ බය වෙලා හිටියේ කියලා හිතුනේ. අද වෙනකොට ඒ මගේ අන්තර්ජාල ගමනේ ලස්සනම කාලය උනු බස් පැදිල්ල නම් ඉවර වෙලා පොඩ්ඩක් ඉතුරු වෙලා ප්ලස් පෑදිල්ල හින්දා, බ්ලොග් කියවිල්ල,ලිවිල්ල විතරක් ඉතුරු වෙලා,පේස්බුක් ඉන්නෙත් ගොඩක්ම මෙතනෛන් අදුන ගත්තු උන් එතනත් ඉන්න නිසාම, එකම දුකක් තියෙන්නේ මෙච්චර කාලයක් මෙතන හිටියට තාමත් මට මේ අදුන ගත්තු එකම කෙනෙක්වවත් මුන ගැහෙන්න බැරි උනා. ඕක තමා මගේ බ්ලොග් ඉතිහාසය සහ වර්තමානය.
නම් වශයෙන් ස්තූතී කරන්න ගියොත් මේ පෝස්ට් එක ලියන්න මට එපා වෙයි ඒක හින්දා මගේ බ්ලොග් එක බලන්න ආපු,කමෙන්ට් කරපු සේරමන්ටම ගොඩක් ස්තූතී, මම මේ වෙලාවේ ස්තූතී කරන්නේ ආයේ 100 පෝස්ට් එක ලියන්න කොච්චර කාලයක් යයිද දන්නේ නෑ,හැබැයි පුලුවන් කාලයක් මම මේ බ්ලොග් අවකාශයේ ‍රැදී ඉන්නවා,දැන් මේක දාලා යන්න බැරි හේතුවකුත් තියන හින්දම, ඉදිරියටත් මම ඔයාලගේ බ්ලොග් පෝස්ට් වලට පුලුවන් පුලුවන් හැටියට කමෙන්ට් කරන්න ඒවි, කමෙන්ට් නොකලත් සිංඩි 3කම තියන බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් නෑර මම කියවනවා, කාලයක් මම රෑ වැඩ කරලා ඇවිත් පාන්දර 3,4 වෙනකන් බ්ලොග් කියෝලා තියනවා,එතකොට උදේ ලංකාවේ ගූගල් බස් දවසේ ආරම්භය ගන්න ආපු අය එක්ක චැට් කරලම යන්නත් පුලුවන් උනා. ලස්සන මතකයන් රාශියක් එක් කරපු බ්ලොග් අවකාශයේ තවත් කාලයක් ඔයාලත් එක්ක ‍රැදෙන පොරොන්දුව උඩ,ඔන්න මගේ 50.